தாய்நிலம் விமர்சனம் | தொப்புள்கொடி நிலத்தில் ஒரு தந்தையும் மகளும்

இலங்கைப் போரின் கோரத்தாண்டவத்தில் தன் சொந்த மண்ணையும், மனைவியையும், உயிரைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் இழந்த சேதுராமனும், அவரது பிஞ்சு மகள் தமிழினியும் தமிழ்நாட்டில் அகதிகளாகத் கால்பதிக்கும் இடத்தோடு தொடங்குகிறது ‘தாய்நிலம்’ திரைப்படம்.

அடையாளம் இழந்த ஒரு புதிய சூழல், அறிமுகமில்லாத மனிதர்கள், தற்காலிக வசிப்பிடமாகிய ஒரு பேருந்து நிலையம் எனத் தொடங்கும் இவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணம், அடுத்தடுத்த காட்சிகளில் பசி, வேலையின்மை, பாதுகாப்பின்மை எனப் பல சவால்களை நோக்கி விரிகிறது. இந்தத் துயரக் கடலில் தத்தளிக்கும் அந்தத் தந்தை-மகள் ஜோடிக்கு, மனம் விரும்பும் அன்பான மனிதர்கள் கிடைத்தார்களா? அவர்கள் நிம்மதியான சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசித்தார்களா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான உணர்வுபூர்வமான பதில்களே இப்படத்தின் கதையோட்டம்.

உலகெங்கும் நடைபெறும் போர்களில் மனிதர்கள் மடிவது தொடர்கதையாகிவிட்டாலும், அதைவிடக் கொடுமையானது போருக்குப் பின் பெற்றோரை இழந்து அநாதையாகும் குழந்தைகளின் எதிர்காலம். அந்தப் பச்சை மனிதர்களின் வலி நிறைந்த வாழ்க்கையை மிக நேர்த்தியாகவும் நெகிழ்ச்சியுடனும் செதுக்கியுள்ளார் இயக்குனர் அபிலாஷ் ஜி. தேவன். போரின் கொடூரங்களை குண்டுவெடிப்புகளோடும் விமானத் தாக்குதல்களோடும் நிறுத்தாமல், சென்சாரில் ‘U’ சான்றிதழ் பெறும் அளவிலான மென்மையான கோணத்தில், தந்தை - மகள் உறவின் ஊடாக மனிதம் பேசும் படைப்பாக இதை மாற்றியுள்ளார்.

சேதுராமனாக மலையாள நடிகர் டாக்டர் அமர் ராமச்சந்திரன் தனது கண்களாலேயே பல உணர்வுகளைக் கடத்துகிறார். சொந்த மண்ணை இழந்த வலி, மகள் மீதான பாசம், எதிர்காலம் குறித்த பயம் என அனைத்தையும் தனது உடல்மொழியாலும் நடிப்பாலும் নিখராய் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக, அகதிகள் முகாமில் சேருமாறு அதிகாரிகள் கூறும்போது, தன் நிலையைச் சொல்லி அவர் மறுக்கும் காட்சி கல் நெஞ்சையும் கரையச் செய்பவை.

அவருக்கு மகளாக நடித்துள்ள நேஹா அமர், நிஜத்திலேயேயும் அவரது மகளாக இருப்பது படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலம். யாரோ விட்டுச் சென்ற பணத்தை பிரியாணியின் ஆசையில் மகள் எடுத்துக்கொள்ள, தந்தை கண்டிப்பதும், தவறை உணர்ந்து மகள் அதை மீண்டும் அதே இடத்தில் வைப்பதும் என ‘வறுமையிலும் செம்மை’ என்ற பண்பை அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். வறுமையின் பிடியில் தவிக்கும் அந்தச் சிறுமிக்கு ஏதேனும் ஆபத்து நேர்ந்துவிடுமோ எனப் படம் பார்ப்பவர்களையும் பதற வைக்கிறது இவர்களின் இயல்பான நடிப்பு.

மறைந்த நடிகர் பாலாசிங், இப்படத்தில் தமிழகத்தின் ஒரே ஆதரவாக நின்று மனிதருள் மாணிக்கமாக ஒளிர்கிறார். வில்லன் பாத்திரங்களில் மிரட்டிய அவரது கண்கள், இதில் கருணையைப் பேசி நம் மனதில் நீங்கா இடம் பிடிக்கின்றன; தமிழ் சினிமா இழந்த ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் இழப்பை இக்கதாப்பாத்திரம் மீண்டும் உணரச் செய்கிறது. நிமிஷா நம்பியார், தீபக் பிரபாகரன் உள்ளிட்டோரும் தங்களின் பங்களிப்பைச் சிறப்பாகச் செய்துள்ளனர்.

அவுசேப்பச்சனின் பின்னணி இசை படத்தின் ஆன்மாவாகத் திகழ்கிறது. குறிப்பாக அவர் வயலின் மூலம் வெளிப்படுத்தும் சோகமும் ஏந்தலும் தனி அழகு. தாமரையின் வரிகளில் ‘வாடா என் செல்லக்குட்டி’, ‘ஆகாயம் மேலே’, புரட்சிக் கவிஞரின் ‘தலைவாரி பூச்சூடி’ போன்ற பாடல்கள் வலி, நேசம் மற்றும் உற்சாகத்தின் கலவையாகக் காதுகளில் ஒலிக்கின்றன.
* **ஒளிப்பதிவு:** பிரசாந்த் பிரணவத்தின் கேமரா ஆர்ப்பாட்டமின்றிப் பயணித்து, போரின் வலிகளையும் அகதிகளின் தவிப்புகளையும் நம் கண்களுக்கு நேரில் காட்டியது போன்றதொரு பிரமையை ஏற்படுத்துகிறது.

இலங்கையிலிருந்து வரும் தமிழர்களுக்கு தமிழகம் எப்போதும் அகவக்கரம நீட்டும் என்பது உண்டினடிதான் என்றாலும், படம் முழுவதும் சந்திக்கும் அதிகாரிகள் முதல் ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள் வரை அத்தனை பேரும் தேவதைகளைப் போல தங்கம் போல் உதவுவது இயல்புத் தன்மைக்குச் சற்று மாறாகத் தெரிகிறது. பரிதாபத்தை எதிர்பார்ப்பதற்காக சில காட்சிகள் சற்று நாடகத்தனமாகத் திணிக்கப்பட்ட உணர்வைத் தருவதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

வந்தாரை வாழவைக்கும் தமிழகத்தின் பண்பை இயக்குனர் தனது நேர்மறையான கோணத்தில் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது பாராட்டத்தக்கது. ‘தாய்நிலம்’ பறிபோனதின் வலிகளையும் கண்ணீரையும் பேசும் இந்தப் படைப்பு, வெறும் அகதிகளின் கதை மட்டுமல்ல; மனிதாபிமானத்தை இன்னும் மனிதர்களிடம் தேடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கான ஒரு பொக்கிஷம். உலக சினிமாக்களைத் தேடிப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரின் இதயத்திலும் சிம்மாசனம் போட்டு அமரும் இந்தப் படத்தை, குடும்பத்துடன் கண்டு களிக்கவேண்டிய ஒரு அற்புதத் திரைப்படமாகும்!

மதிப்பெண் 3.8/5